Lezers over De wimpers van Franco

Jos van Beurden

De twaalf verhalen gaan niet over mensen in de marge, over presidenten of koningsdochters, over statelozen of straatarmen, maar over gewone mensen en hun tekorten en dilemma’s.
Huinder onderzoekt in deze bundel het DNA van zijn personages en stelt vragen als: Wie zijn we? Wat drijft ons?  Waarom doen we het een en laten we het ander? En hoe vrij zijn wij echt in onze keuzes? Of liggen gedragingen al vast in ons DNA?
Hij voert een jonge journaliste ten tonele, die op het punt staat door te breken met een kritische reportage over haar ex-vriendin en verknoopt raakt in loyaliteitsgevoelens. Een verpleegkundige, die in het reine moet komen met haar professionaliteit en haar gevoelen voor een mannelijke patiënt. Over liefde, ruggengraat en kronkelen van de pijn. Over wraakgevoelens en weerloosheid.
DE WIMPERS VAN FRANCO: vaardig en vlot gecomponeerd met rake, kleurrijke karakteriseringen, geschreven met humor en compassie, en met oog voor het menselijk tekort.

Jan Wijkstra

Ook nu weer, na zijn vorige verhalenbundel Stenen in het hoofd, een verzameling mooie, uiteenlopende verhalen met zoals te doen gebruikelijk, vrijwel altijd een verrassend slot. Het meest spannend vind ik zelf wanneer een combinatie van privé en politiek wordt gevonden, zoals in ‘de last van Shankar’. Ambtelijke haarkloverijen, frisse idealisten en een stukje DNA worden in een stijlvolle cadens beschreven. Teder wanneer ik iets meen te herkennen uit een beschrijving van een stukje stad, of een voorval uit de geschiedenis. De verbeelding voegt er steevast iets aan toe. Mooi ook de uitwerking van ‘woede’, de emotie waar mensen volgens mij het meest mee kampen. Je hoofd stoten tijdens je levenspad, en wat doet dat met je. Is het nou DNA of ook keuzevrijheid? Ik zie aanknopingspunten voor het laatste, alhoewel er ook zeker een lans te breken valt voor gedetermineerdheid in de verhalen. Kortom boeiende lectuur, mooi om alweer vooruit te kijken naar het volgende boek. De visie van de schrijver daarop boeit me zeer.

Mieke Kluiver

De bundel voert de lezer door tal van situaties en thema’s die wij herkennen: wraak, jaloezie, bedrog, oplichting, dronkenschap, ambitie, politieke blabla, frustratie. De schrijver Is van veel markten thuis, zeer onderhoudend en hij gebruikt mooie beelden. Al vind ik persoonlijk een enkeling tenenkrommend of vergezocht. Wat ik bijzonder vind aan de boeken van Huinder is, dat ze een geheel eigen signatuur hebben. Zoals ik blij ben als ik bij een schilderij de maker herken, zo is ook dit boek weer een echte Huinder.
En wat is dan een echte Huinder? Vlotte penseelvoering, veel gebruik van zwart, weinig tot geen lichtpuntjes, veel kennis van kunst en maatschappelijke thema’s, veel verhalen over pittige dames die van wanten lijken te weten en over mannen die dat wat minder lijken te kunnen en uiteindelijk toch ook hun eigen onvervreemdbare, soms beestachtige gang gaan. Naast zijn schrijfvaardigheid valt me op dat meer dan de helft van de verhalen over wraak gaat. Voor mijn tere ziel is dat soms wat veel. De titel had me moeten waarschuwen: dit zijn ‘de wimpers van Franco’. ‘De wereld van Franco’ zou ik ook een goede benaming hebben gevonden. Een wereld, waar iedereen de kluit bedondert maar… hier zegeviert Huinder: boontje komt om zijn loontje. De wraak is altijd zoet bij Huinder.

Uw reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s