Henk Krijnen: Beklemmende beschrijving van worstelende individuen

Met Stenen in het hoofd verrast Chris Huinder (1950) in korte tijd met een tweede boek. Amper twee jaar geleden verscheen De verloren jaren van Martin McGrew, een sterk autobiografisch getinte roman over de zoektocht van een door zijn ouders in de steek gelaten kind. Nu gaat het om een bundel van negen korte verhalen.

Is er sprake van een herkenbare thematiek? Hoewel de verhalen qua onderwerp en vertelstructuur onderling sterk verschillen, is het antwoord ‘ja’. In de verhalen draait het om worstelende individuen die vaak in zichzelf opgesloten zitten. De hoofdpersonen steven onvermijdelijk af op een onheil dat in de lucht zit. Met dien verstande dat het onheil niet zozeer van buitenaf lijkt te komen maar door de hoofdpersonen over zichzelf wordt afgeroepen.

Het is die onvermijdelijkheid dat de verhalen zo beklemmend maakt. De auteur voelt zich duidelijk verwant aan de existentialisten en aan de Franse denker en schrijver André Malraux, met zijn condition humaine. Een krachtig stempel op de eigen levensloop drukken, vergt een bijna bovenmenselijke inspanning. Daartoe zijn de meeste van de personen die in de verhalen ten tonele worden gevoerd dan ook niet in staat. De auteur lijkt duidelijk te willen maken dat we maar gewone stervelingen zijn en dat we niet zo magnifiek zijn als we denken. Persoonlijk onvermogen, achterbaks egocentrisme, opzichtige hoogmoed, postmodernistisch verpakte leegheid – ze vormen de opmaat voor een latere ‘vrije val’.

De verhaalfiguren van Huinder lijken door hun passies te worden overmeesterd. Doordat ze geen greep op de consequenties van hun verkeerde keuzes, hun weggestopte frustraties en onderdrukte verlangens krijgen, komen deze als een boemerang terug. Het lijkt zelfs te gaan om onvermogen in de overtreffende trap: want de uitwegen die de hoofdpersonen in hun persoonlijk leven zoeken, zijn meestal erger dan de kwaal. Daarmee worden ze slachtoffer van de eigen ‘oplossingen’.

Sommige verhalen lezen alsof het niet anders gebeurd kon zijn: het is wachten op de onprettige uitkomst. Maar de plotwendingen maken het boek zeker verteerbaar: je aandacht blijft gevangen.

Ik raad ik iedereen aan om het boek te lezen. De verhalen zijn spannend, en kort genoeg om de vaart erin te houden. Je wil toch wel weten hoe ze aflopen.

Hoopvol is misschien de gedachte dat de marges in onze persoonlijke levens weliswaar smal zijn, maar dat de ruimte toch groter is dan we vooraf denken. Tenminste, wanneer we handelend optreden… Als Huinder in zijn volgende boek ons meer mee laat kijken onder de schedels van zijn hoofdpersonen, en inzicht biedt in hun keuzes en afwegingen, dan zet hij een volgende interessante stap in zijn literaire ontwikkeling.

Een uitgebreide bespreking vind je hier: Henk Krijnen-Uitgebreide recensie-Feb16

22 februari 2016
Henk Krijnen
Henk Krijnen is strategisch adviseur en publicist

Naar boven