Begin van het verhaal: Het Boschdiner van Lodewijk en Nel

‘Nel, ik heb een verrassing voor je.’
De kuiltjes in haar wangen vatten meteen vlam. Zo mooi om te zien.
‘We mogen aanzitten aan het Boschdiner. Gratis.’ Dat laatste had Lodewijk beter kunnen verzwijgen. Alsof het cadeautje een ding van niks is, maar hij wil zekerheid.
Nel had zijn stiefvader tegen zijn zin voor een roeitochtje met hen samen uitgenodigd. Het werd een ramp. De man had als een kingsize Napoleon, vorsend over het water en tegelijk met Nel flirtend, in de boot gezeten, met zijn dikke witte dijen als vastgeklonken op de smalle zitplank. Het Boschdiner is een handreiking om zijn fragiele relatie met Nel te resetten. Is ze verkikkerd of zo op zijn stiefvader dat ze met hem een weekendje naar Vlieland heeft gepland? Tijdens het tochtje op de Dieze had Lodewijk én die man én Nel een flinke klap met een roeispaan willen geven. Net zoals hij al vaker haar eerdere vriend, met wie ze nog regelmatig op Facebook zit, een mep had willen verkopen. In de voorbije dagen was hij maar weer gaan praten, wilde bij haar het wervelende oerbegin van hun allereerste keer oproepen. Hij liep al tegen de dertig.
‘Ik ben een vrij persoon en wil dat graag zo houden,’ reageerde ze onnodig snibbig. Dat wist hij ook wel en hij had het nooit tegengesproken. Ze had het al zo vaak tegen hem gezegd. Vrij? Prima toch. Maar ten koste van hem?
‘En je stiefvader is een vitale, sympathieke man, niet eens zoveel ouder dan ik. Als je me niet vrij kunt laten, is dat jouw probleem, Lodewijk.’
Hij nam er schouderophalend kennis van. De rode wangkuiltjes beloven in ieder geval dat hij nog een kans heeft het tij te keren.
‘s-Hertogenbosch gaat zich als de stad van Jeroen Bosch op de wereldkaart van kunst, cultuur en culinair genot zetten. Daarom zullen er tot en met 2016, het vijfhonderdste sterfjaar van de schilder, jaarlijks festiviteiten plaatsvinden. Het hoogtepunt is het Boschdiner. Tien wijkkookteams van vrijwilligers zullen volgens strenge regels een driegangenmaaltijd van streekproducten bereiden. Ruim vijfhonderd mensen schuiven aan lange houten tafels op de Markt aan om de gerechten te proeven en te keuren.
Het ongetwijfeld historische diner te midden van opgetogen mensen zou een welkome afleiding voor hun relatiegedoe zijn. Het diner zou ook een wedstrijd worden: welke team kookte het lekkerst en het gezondst? Maar dat aspect zou hem worst wezen, als hij maar weer op tijd thuis zou zijn om de wedstrijd Willem II – Go Ahead Eagles te zien.

De zondagochtendzon smijt gouden stroken verf op het plafond en de muren van zijn slaapkamer en zet zijn bed in lichterlaaie. Zijn borstkas zwelt. Het wordt een dag waarop hij, Nelly en iedereen die een lichaam en een hart heeft, wel gelukkig moeten worden. In de keuken verbergt hij op het dienblad tussen de sinaasappelschijfjes, de roereieren met spek, het geroosterde brood met jam en een pot thee voor hun ontbijt op bed zijn eigen voorstel. Hij wil haar ermee overrompelen.
Vanaf De Vliert wandelen ze losjes hand in hand door het vijverpark van De IJzeren Vrouw naar de Markt. Ze giechelt om zijn voorstel. In haar lach echoot haar verbazende reactie hol over het water.
‘Jouw stiefvader wou je dan zeker niet uitnodigen?’ giebelt Nel ook nog.
‘Wat dacht je, over mijn lijk, zeg,’ bijt hij terug. ‘Je mag dan voor iedereen een ruim hart hebben, zoals je vaak zegt, maar als jij die man uitnodigt, ben ik nog op de dag zelf vertrokken.’ Hij legt zijn handen op haar ogen. ‘Dan zie je me nooit meer.’
Schielijk trekt hij zijn handen weg en pulkt aan zijn manchetten. Waar komt zijn plotse bravoure vandaan?
‘Lodewijk, geen toekomstplannen. Laten we er gewoon een gezellige dag van maken.’

Wijst ze hem nu af?