Jan Wijkstra: Mooie verhalen met vrijwel altijd een verrassend slot.

DNA of keuzevrijheid?

Als opwarmer heb ik het vorige boek ‘Stenen in het hoofd’ nog een keer gelezen. Ik herinnerde me sommige fragmenten of alinea’s vrijwel naadloos precies. De sterke beeldende penvoering wint volgens mij nog steeds aan kracht. Want ook nu weer is het een verzameling mooie, uiteenlopende verhalen met zoals te doen gebruikelijk, vrijwel altijd een verrassend slot. Het meest spannend vind ik zelf wanneer een combinatie van privé en politiek wordt gevonden, zoals in ‘de last van Shankar’. Ambtelijke haarkloverijen, frisse idealisten en een stukje DNA worden in een stijlvolle cadens beschreven. Teder wanneer ik iets meen te herkennen uit een beschrijving van een stukje stad, of een voorval uit de geschiedenis. De verbeelding voegt er steevast iets aan toe. Mooi ook de uitwerking van ‘woede’, de emotie waar mensen volgens mij het meest mee kampen. Je hoofd stoten tijdens je levenspad, en wat doet dat met je. Toch zou ik Chris willen uitdagen. Is het nou DNA of ook keuzevrijheid? Ik zie aanknopingspunten voor het laatste, alhoewel er ook zeker een lans te breken valt voor gedetermineerdheid in de verhalen. Kortom boeiende lectuur, mooi om alweer vooruit te kijken naar het volgende boek. Of het nu binnen ‘woede’ is of een van de andere emoties, de visie van de schrijver daarop boeit me zeer.