Paul Brassé: meeslepend, met ingehouden emoties

Als het boek sterk autobiografisch is, heeft de schrijver in de afgelopen jaren een bizar avontuur achter de rug, nog afgezien van de gebeurtenissen in zijn jeugd. Ik heb de roman met spanning gelezen, omdat ze nieuwsgierigheid opwekt naar wat de hoofdpersoon heeft meegemaakt en wat de uitkomst zou zijn van zijn lange persoonlijke zoektocht naar de waarheid over zijn ouders. In het boek heeft de auteur een deel van zijn persoonlijke historie blootgelegd, hoewel ik natuurlijk niet precies weet wat, en dat is niet per se het deel waar iemand te koop mee wil lopen. Dat wil ik dapper en prijzenswaardig noemen.

Het lijkt me overigens best lastig om een sterk autobiografisch verhaal te vertellen in de vorm van fictie. Waar durf je een loopje met de feiten te nemen, waar moet je vasthouden aan de feiten, terwijl dat voor het dramatische verloop wellicht onhandig is? Hoe voorkom je dat het te larmoyant wordt? Ik meen dat Chris Huinder een prima balans heeft gevonden: meeslepend geschreven, maar tevens met ingehouden emoties en met verholen trots op zijn durf.
Met enkele metaforen en vergelijkingen had ik moeite, evenals met sommige voor mij verwarrende emoties van de volwassen hoofdpersoon John. En ik was ook geholpen geweest met een stamboom waarin alle broers en zussen, stiefbroers en ooms, tantes etc. een plek hadden gekregen.

Paul Brassé was werkzaam als onderzoeker bij FORUM
Naar boven

Uw reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s